Por ogrodowy jest dwuletnią rośliną z rodziny liściowatych ( Liliaceae), spokrewnioną z cebulą zwyczajną i czosnkiem. To bardzo popularne warzywo i przyprawa znane było ze swoich właściwości leczniczych i odżywczych już w starożytności- w Egipcie, Grecji, Rzymie. Dziś uprawia się je w Europie i Ameryce Północnej. Jest w nim dużo wody 50% trochę białka, tłuszczu węglowodanów. Najważniejsze składniki mineralne to wapń, żelazo, fosfor, siarka i magnez. Zawiera też witaminy B1,B2,C, A, E,PP. 

Portulaka jest rośliną jednoroczną z rodziny portulakowatych (Portulaceae). Pochodzi z Indii. Była znana i uprawiana w starożytnym Egipcie, Grecji i Rzymie. W środkowej Europie pojawiła się w średniowieczu, zyskując dużą popularność. W Polsce jednak jej uprawa nigdy się nie upowszechniła . Dziś znane są dwie odmiany: portulaka- lubiana roślina ozdobna oraz portulaka pospolita - roślina warzywna.

Pomidor jest rośliną z rodziny psiankowatych (Solanaceae) Rodzaj ten obejmuje kilka gatunków roślin zielonych, jednorocznych lub wieloletnich, które pochodzą z Ameryki Południowej. Kiedy sprowadzono je do Europy, początkowo były uprawiane jako rośliny ozdobne i lecznicze. Dopiero w XIX w. rozpowszechniły się jako warzywo. Najbardziej popularny jest pomidor uprawny będący rośliną jednoroczną. Zawierają niewiele cukrów oraz kwasy organiczne- cytrynowy i jabłkowy, które nadają im przyjemny, orzeźwiający, kwaskowaty smak. Pomidory to warzywa bogate w witaminy w 100 g zawierają A-100 j.m, B1-60 ng, B2-70ng, C-25 mg, PP-0,6 mg, a także nieco D, E, K. Są w nich także sole mineralne o urozmaiconym składzie sód, potas, wapń, żelazo, miedź, fosfor, chlor, nikiel, kobalt, magnez, mangan. Pomidory są zasadotwórcze (pH+5).

Porzeczki są roślinami z rodziny skalnicowatych (Saxifragaceae). Rosną w strefie klimatu umiarkowanego i chłodnego, w Europie, Azji, Ameryce Północnej, w bagnistych lasach. Spotykamy ok. 150 gatunków tych krzewów. Czarną porzeczkę zaczęto uprawiać w Europie w XVII w. w ciągu ostatniego półwiecza udało się wyhodować nowe, udoskonalane odmiany. Zawierają kwasy organiczne, pektyny, cukry i barwniki, a przede wszystkim dużo różnych witamin. Należą do jednych z najzasobniejszych w witaminę C- w 100 g jest je 18 mg, a w upalne lata jeszcze więcej. Mają też witaminy B, K,P. Są bogate w alkalizujące składniki mineralne głównie wapń, magnez i potas, a także w rzadkie mikroelementy,jak bor i jod. 

Porzeczka czerwona rośnie dziko w górach i na północy Europy, a od XVI w. jest także uprawiana jako mieszaniec dzikich form porzeczki czerwonej i porzeczki skalnej. Nie mają aż tak wielu zalet jak porzeczka czarna, zawierają przeciętnie 5-10 razy mniej witaminy C. Występują w nich też inne witaminy A, B1,B2,B6, PP. Ze składników mineralnych najważniejsze to wapń, żelazo, miedź i fosfor. 

Poziomka jest byliną z rodziny różowatych (Rosaceae). Ludzie znali ją od najdawniejszych czasów, jako roślina lecznicza rozpowszechniła się na przełomie XI i XII wieku. W Europie, Azji, Ameryce Pólnocnej i Południowej istnieje ok. 50 gatunków tej rośliny. W Polsce występują trzy, z których najczęstsza jest poziomka pospolita (Fragaria vesca). 
Dojrzałe owoce zawierają sporo witamin: A, B1, B2,C-60 mg w 100g ( w liściach jest jej jeszcze więcej).

Rabarbar jest byliną z rodziny rdestowatych (Polygonaceae). Rabarbar jest rośliną warzywną powszechnie uprawianą w gruncie, szklarniach i inspektach cenioną ze względu na mięsiste łodygi liściowe. Rabarbar zawiera witaminy C, B1, A. Ma dużo potasu, trochę wapnia, sodu, magnezu, a także fosfor, żelazo i siarkę.

Rzepa jest dwuletnią rośliną korzeniową z rodziny kapustowatych. Pochodzi z obszarów śródziemnomorskich. Znano ją od dawna. Była bardzo rozpowszechnionym warzywem w starożytnej Grecji i Rzymie. Wielką popularnością cieszyła się także w okresie średniowiecza. W Polsce uprawiano ją i jadano bardzo często w XV i XVI wieku, za panowania Jagiellonów. Dziś nie jest tak znana i ma niewielkie znaczenie gospodarcze. Uprawia się ja w Europie, Azji i Ameryce Północnej.

Rzeżucha jest trwałą rośliną zieloną z rodziny kapustowatych, spotykaną głownie klimacie umiarkowanym. Jest popularna w Europie Środkowej, spośród jej 100 gatunków w Polsce rośnie 9. Najważniejsza z nich to rzeżucha łąkowa występująca na wilgotnych łąkach, w łęgowych i liściastych lasach, a także na torfowiskach. Rzeżuchę łąkową poleca się w szkorbucie ze względu na dużą zawartość witaminy C.

Rzodkiew czarna jest rośliną jednoroczną z rodziny krzyżowych. Uprawiano ją już w starożytności, a walory odżywcze i lecznicze rzodkwi cenili zwłaszcza Egipcjanie. Jest spotykana w Europie i Azji. Zawiera duże ilości witamin B1 i B2, A, C, PP a także sole mineralne, żelazo, wapń i fosfor. 

Rzodkiewka ogrodowa jest popularną odmianą rzodkwi z rodziny krzyżowych. Ta jednoroczna roślina warzywna była znana już w starożytności. W Polsce dostępna jest z gruntu od maja do października, ale można ją jeść przez cały rok, ponieważ uprawiana jest również w inspektach i szklarniach. Rzodkiewki mają duże ilości witaminy C, a także witaminy z grupy B i PP oraz niemal komplet składników mineralnych, z których najważniejsze to: wapń, żelazo, miedź, fosfor i mangan.