Rzeżucha zwyczajna to jednoroczna roślina o wysokości 30 – 60 cm. Ma słabo rozwinięty system korzeniowy, silnie rozgałęzioną łodygę, dolne liście pierzastodzielne, średnie – trójdzielne, a górne nie podzielone. Kwiaty są niepozorne, białe lub lekko różowe. Roślina pochodzi z Iranu oraz Środkowego i Dalekiego Wschodu. Tradycyjnie używana na Wielkanoc uprawiana jest bez naturalnego podłoża – nasiona wysiewa się na zwilżoną watę lub ligninę, umieszczoną na płaskim naczyniu, np. spodeczku. Kiełkują już po 2-3 dniach, a po 7 – 10 można rozpocząć zbiór liści ( a właściwie liścieni). Świeże liścienie i listki rzeżuchy zawierają olejek eteryczny, który nadaje im specyficzny zapach i smak, pobudzając apetyt. Mają też wiele witamin zwłaszcza B1 , C i A, a z soli minimalnych dużo żelaza, siarki, wapnia i dobrze przyswajalnego jodu. Można je dodawać do zup ( pomidorowej i ziołowych) i sosów. Stanowią dobry dodatek do sałatek, surówek, gotowanych i pieczonych ryb. Nadają się jako przyprawa do kanapek, twarożku, ziemniaków oraz potraw z jaj.

Rzeżucha bywa nazywana zdrowiem ciała. Musi być jednak stosowana z umiarem przez osoby ze schorzeniami dróg moczowych.

Stosowana wewnętrznie

Rzeżucha zwyczajna:

• zalecana jest osobom z dolegliwościami tarczycy, chorym na cukrzyce, kobietom w ciąży i karmiącym;
• sok rozcieńczony wodą pity na czczo działa regenerująco, jest również skuteczny przeciw pasożytom jelit.

Stosowana zewnętrznie

Okład z roztartych świeżych liści rzeżuchy:

• łagodzą egzemy, wysypki i owrzodzenia;
• sok poprawia porost włosów, wzmacnia je, powstrzymuje wypadanie oraz regeneruje paznokcie;
• likwiduje piegi oraz poprawia cerę.