Jest to zakażenie bakteryjne skóry, paciorkowcowe lub paciorkowcowo-gronkowcowe. Dochodzi do niego poprzez bezpośredni kontakt z chorobą osobą lub z zakażonym przedmiotem. Może przenieść się także jako autoinfekcja ze źródła położonego w obrębie błoń śluzowych nosa. Najczęstszym umiejscowieniem na twarzy, zwłaszcza okolice ust i nosa.

Mandarynka należy do rodziny rutowatych (rutaceae). Jest to krzew lub drzewko wysokości do 4 metrów. Ma owoce kuliste o łupinach cienkich, łatwo odchodzących od miąższu, osiągające średnicę 5-9 cm w zależności od odmiany. Cytrus ten może pozostawać na drzewie od 12 do 14 miesięcy. Za ojczyznę mandarynki należy uznać Chiny, chociaż niektórzy amerykańscy badacze uważają, że mandarynka pochodzi z Filipin. Do Europy dotarła w XIX w. Pierwsi jej smak poznali mieszkańcy Wysp Brytyjskich. W tym też wieku zaczęto jej uprawę w krajach śródziemnomorskich. Obecni znanych jest kilka odmian mandarynki.

Łupież polega na otrąbistym złuszczaniu owłosionej skóry głowy. Jeśli skóra głowy nie ma cech łojotoku występuje łupież zwykły, jeżeli natomiast skóra jest łojotokowa, tworzą się łuski większe przesiąknięte łojem, przylegające do skóry. Złuszczenie się naskórka owłosionej skóry głowy jest stanem fizjologicznym, jego nasilenie jest różne w różnych okolicach skóry. Czasami jednak intensywność złuszczania jest nadmierna i wtedy mówimy o łupieżu.

Mango indyjskie jest drzewem z rodziny nanerczowatych i pochodzi z Indii i Malezji, gdzie występuje ponad 1000 jego odmian. Podróżnicy z Europy zetknęli się z nim przed XII wiekiem i odtąd rozpoczęto hodowlę w wielu tropikalnych rejonach świata np. na Filipinach i Florydzie oraz w południowych Chinach. Mango wspaniale smakuje surowe, ale można z niego przyrządzić wyśmienite sałatki, dżemy, ciasta i kompoty. Jest również składnikiem pikantnych pikli. Owoce mango zyskują sobie w Polsce coraz większą popularność, nic dziwnego, są bogatym źródłem witaminy C, beta - karotenu oraz cukrów (14%).

W Polsce marchew jest powszechnie uprawianą rośliną można ją spotkać w prawie każdym przydomowym ogródku. Upodobała sobie klimat umiarkowany, w stanie naturalnym występuje przede wszystkim w Europie i Azji. Surowcem jest korzeń marchwi i nasiona. Natomiast liście wykorzystuje się jako paszę dla zwierząt. Świeży korzeń zasobny jest w karotenoidy, wodę, tłuszcze, węglowodany, olejek eteryczny, witaminy z grupy B, witaminy D, E, PP, C, K, H, prowitaminę A, składniki mineralne (m.in. znaczne ilości potasu, fosfor, wapń, żelazo, jod, miedź, kobalt, magnez) i kwasy organiczne.

Melisa uprawiana była już w starożytnej Grecji. W Polsce pojawiła się w przyklasztornych i domowych ogródkach od XVI wieku. Dzisiaj jej hodowle spotykane są w wielu krajach świata, m.in. w Iranie, Afryce Północnej, Ameryce Północnej, Azji i na wybrzeżach Morza Śródziemnego. Dawniej ceniono melisę jako środek wzmacniający i zwalczający melancholię. Zawsze była podstawowym składnikiem eliksirów młodości, ponieważ pobudza fizycznie i umysłowo. 

Melon to bardzo stara roślina uprawna. Jego ojczyzną są Indie, rośnie także w Azji i Afryce. Najzdrowszą odmianą jest kantalupa, ponieważ w jej 100 gramowej porcji znajduje się ponad połowa zalecanego dziennego spożycia witaminy C. Melony bogate są w cukry, witaminy C i PP, karoten oraz żelazo. Warto dodać, że są to owoce niskokaloryczne dostarczają około 30 kcal w 100 g miąższu.

Mięta rozpowszechniona jest w strefie umiarkowanej całej Europy, Azji i Ameryki Północnej. Znanych jest około 25 gatunków tej rośliny, z czego 9 rośnie dziko w Polsce. We wszystkich nadziemnych częściach rośliny występuje olejek lotny, którego głównym składnikiem jest L -mentol. Poza tym mięta zawiera także kwasy organiczne, tłuszcze, prowitaminę A i witaminę C, sole mineralne ( potas, wapń, fosfor, magnez, żelazo, cynk).

Przypuszcza się, że migdałowiec zwyczajny pochodzi ze Środkowego Wschodu. Obecnie uprawiany jest głównie w krajach śródziemnomorskich i Kalifornii. Ze względu na piękne i wcześnie pojawiające się kwiaty często sadzony jest w ogródkach, ale przede wszystkim uprawiany jest dla owoców zawierających nasiona, zwane migdałami. Migdały zawierają wartościowe białko, tłuszcz, witaminy A, E i B oraz wiele składników mineralnych ( wapń, żelazo, magnez, fosfor i potas)

Jest to drzewo z rodziny różowatych, jego ojczyzną są góry Tien- szan i północne Chiny.  Miąższ smakuje wspaniale, jest soczysty, słodki i bardzo aromatyczny. Morele zawierają dużo cukrów, kwasy organiczne, związki mineralne ( żelazo, bor i potas ), witaminy B, C i PP oraz prowitaminę A. Do celów leczniczych wykorzystuje się nasiona moreli, które zawierają dużo oleju, białka, żelaza i witaminę B. Morele wspaniale smakują surowe, lecz można z nich przygotować wyśmienite ciasta, konfitury, soki, wina, likiery. Wysoką wartość pokarmową mają też morele suszone.

Drzewa morwowe rosną dziko w Chinach, Korei, Iranie i na Kaukazie. W Europie znane są przynajmniej od czasów cesarza rzymskiego Justynina, który polecił je do uprawy jedwabników. Dopiero w XVI w. morwy czarne ustąpiły miejsca morwom białym, które dostarczały gąsienicom jedwabnika większych ilości pokarmu. Są pachnące i niezwykle apetyczne, mają wyśmienity, cierpki, słodko –kwaśny smak. Ponieważ bardzo szybko się psują muszą być zjadane od razu po opadnięciu na ziemię. Nie nadają się do dłuższego przechowywania i zamrażania.

Słonecznik jest w Polsce bardzo popularną rośliną, choć rzadko kto wie, że pochodzi on z Meksyk . Jego uprawy znajdują się głownie na Węgrzech, we Francji, w Indiach, Egipcie, Azji Mniejszej i Rosji.  Zawiera aż 38 % oleju słonecznikowego, który jest wartościowym tłuszczem jadalnym. Powinny być częstym elementem jadłospisu, ponieważ są bogate w białka, niezbędne dla zdrowia tłuszcze wielonienasycone, które dostarczają organizmowi kwasów tłuszczowych, witaminy E, zwanej witaminą młodości, witaminy F oraz soli mineralnych.