Biegunka to przykre dla chorego, zbyt częste oddawanie luźnych stolców, zawierających zbyt wiele wody. Występują one w przebiegu różnych chorób, takich jak zespół jelita nadpobudliwego czy choroba trzewna (celiakia). Każdy, kto cierpi na przewlekłą biegunkę (trwającą dłużej niż kilka dni), powinien skonsultować się z lekarzem, aby ustalić jej przyczynę.

Jest to przypadłość polegająca na częstym oddawaniu wodnistych stolców. Biegunka może być ostra lub wynikać z przewlekłych schorzeń układu pokarmowego. Jako objaw nie jest zbyt groźna, jeśli trwa krótko. Ze względu jednak na znaczną utratę płynów i soli mineralnych może doprowadzić do odwodnienia. Ma to wielkie znaczenie przede wszystkim u niemowląt i młodszych dzieci

Szałwia jest wieloletnią rośliną zieloną lub krzewinką z rodziny wargowych. Na świecie istnieje około 500 jej gatunków, w Polsce występuje 6. W stanie dzikim rośnie w basenie Morza Śródziemnego, na Krymie, w Azji Mniejszej i Syrii. Była uprawiana już w starożytnej Grecji i Rzymie, gdzie ceniono jej właściwości lecznicze i przyprawowe. Dziś uprawiana jest w całej Europie, na suchych wapiennych glebach, w nasłonecznionych miejscach.

Zapalenie żołądka i jelit to stan, w których dochodzi do uszkodzenia nabłonka i błony śluzowej wyściełającego te narządy. Zmiany chorobowe polegają na powstawaniu nadżerek, ognisk martwicy, upośledzona jest regeneracja nabłonka, zniesione naturalne mechanizmy obronne błony śluzowej, mogą także być uszkodzone, przebiegające w jej obrębie włosowate naczynia krwionośne. Stan zapalny może mieć charakter ostry lub przewlekły.

Truskawka jest byliną z rodzaju poziomek, która powstała w Europie na początku XVIII wieku ze skrzyżowania gatunków poziomek z Ameryki Południowej – wirginijskiej i chilijskiej. Pod koniec XIX wieku wyhodowano odmiany powtarzające, tzw. truskawki czterech sezonów, które miały duże owoce. Obecnie truskawka jest powszechnie uprawiana w krajach klimatu umiarkowanego i ma prawie 2000 odmian.

Roślina ta nosi również inną nazwę – chleb świętojański lub szarańczyn strąkowy. Występuje we wschodnich rejonach basenu Morza Śródziemnego, w Arabii, Syrii, Palestynie, uprawiana jest także w krajach śródziemnomorskich, Kalifornii, Indiach, a duże jej uprawy znajdują się na Cyprze i w Grecji.

Cukrowe jabłko jest przedstawicielem rodziny flaszowców, do której należy także cherymoja. Inne nazwy tego owocu to atemoja, anan, hanon, ata, rinin, meba czy sarisa. Nazwa jest tyle, ile miejsc, w których znane jest cukrowe jabłko. Tak jak inne flaszowce, roślina ta pochodzi prawdopodobnie z tropikalnych rejonów Ameryki Środkowej i Archipelagu Antylskiego, rośnie także w Kalifornii i na Wyspach Kanaryjskich. Największe uprawy tego jabłka znajdują się w Indiach na Kubie, Dominikanie, w Ekwadorze, Wenezueli, Meksyku i Tajlandii. Nietrwałość owoców i wynikające stąd problemy z transportem powodują, że są one nieznane w wielu rejonach Świata.

Dąb, należący do rodziny bukowatych, obejmuje ponad 200 gatunków drzew. Ich kora jest znanym od wieków środkiem leczniczym, ale niewielu wie, że sporo spośród nich ma jadalne żołędzie. Dwa najczęściej występujące w Polsce dęby – szypułkowy i bezszypułkowy – oprócz cennego drewna dostarczy kiedyś pożywienia dla ubogiej ludności.
Dzisiaj żołędzie uznawane są za niejadalne, choć są jeszcze miejsca na świecie, gdzie mieli się ja na mąkę. Przyrządzono z niej chleb, ciasto i wiele rozmaitych potraw. Podobno na Półwyspie Iberyjskim nigdy nie szalały epidemie głodu, ponieważ miejscowa ludność w obliczu zagrożenia brakiem jedzenia robiła zapasy mąki mielonej z żołędzi. Dzisiaj

Biedrzeniec Mniejszy jest rośliną z rodziny selerowatych, w medycynie ludowej znany jest jako bibernella lub rospikamień. Rośnie do wysokości 50 cm; wyglądem przypomina pietruszkę. W okresie od czerwca do sierpnia zakwita drobnymi, białymi kwiatkami zebranymi w duże kiście. Ze względu na swoje powszechne występowanie biedrzeniec mniejszy był już w średniowieczu rośliną bardzo znaną i używaną jako środek zapobiegający dżumie. Jako surowiec leczniczy głównie wykorzystywany jest korzeń rośliny, zawierający wiele składników mineralnych, cukry, skrobię, olejki eteryczne.

Roślina ta pochodzi z rodziny astrowatych i inaczej nazywana jest ostem lekarskim i bernardyńskim. Jej określenie (cnicus) pochodzi od greckiego słowa knizein - zranić, co odnosi się do kolców na brzegach liści, natomiast nazwa benedictus przypomina, że dawniej benedyktyni hodowali drapacza do produkcji smacznych likierów. Drapacz lekarski kwitnie w lipcu i sierpniu, a potem wydaje jasnobrunatny owoc, którym jest niełupka z pękiem twardych szczecin. W drapaczu znajdują się garbniki, fawonoidy, poliacetyleny, sole mineralne oraz ślady olejku eterycznego.

Dzika róża jest rośliną z rodziny różowatych (Rosaceae). To jeden z najpospolitszych krzewów w Polsce. Występuje na brzegach lasów, w zaroślach, w pobliżu domostw, na nizinach i w górach, zadowalając się ubogimi i suchymi glebami. Dzika róża to naturalne źródło witaminy B1, B2, C, K. Owoce dojrzewają w sierpniu i wrześniu, pozostają na gałązkach do zimy. Są czerwone, zawierają wewnątrz owłosione rozłupki. Zbiera się je dojrzałe jeszcze nie zmarznięte, bez szypułek. Wysuszone mogą być przechowywane 2 lata.

Drzewo to występuje w Europie, Azji i Ameryce w lasach dębowo - grabowych lub borach mieszanych. W Polsce rośnie pospolicie na całym niżu i w niższych partiach gór. Lipa ma szeroką i gęsta koronę, na którą składają się okrągławe liście w kształcie serca. Są one piłkowane i mają sinawy spód z pęczkami rudawych włosków.