Rzepik to bylina z rodziny różowatych. W strefie klimatów umiarkowanych półkuli północnej występuje 10 gatunków tej rośliny. Rośnie na półsuchych łąkach i słonecznych leśnych polanach. Ma owłosioną łodygę, w dolnej części liściastą, parzyste liście z długimi ogonkami i niewielkie żółte kwiaty w kłosach, rozwijające się kolejno od dołu ku górze. Owoce są kolczaste.

Rzewień dłoniasty jest rośliną wieloletnią z rodziny redesowatych. Istnieje około 20 gatunków tej byliny, np. rzewień lekarskie, kędzierzawy, ogrodowy. W Polsce rzewień nie występuje w stanie naturalnym.

Roślina ta inaczej nazywana jest mleczem jadowitym lub trującym. Jest to bylina należąca do rodziny złożonych. W Polsce występuje rzadko, dlatego objęta jest ochroną prawną. Pochodzi z Europy Południowej i rośnie ponadto na środkowych i zachodnich terenach Europy, w Afryce Północnej oraz Azji Zachodniej.

Roślinę tę spotyka się także pod nazwą sasafrzan lekarski. Należy ona do rodziny wawrzynowatych, a jej ojczyzną jest Ameryka Łacińska i Północna. Sasafras jest niskim drzewem osiągającym 15 m wysokości. Ma jajowate liście, które na spodniej stronie mają modry kolor, a na wierzchu są jaskrawozielone.

W Polsce sasanka objęta jest całkowitą ochroną prawną, ponieważ nie jest częstym gościem na naszych terenach. Można ją spotkać wiosną na suchych, wapiennych wzgórzach i w borach szpilkowych, jej zasięg występowania dochodzi do stref górskich, czasem uprawiana jest jako roślina ozdobna w ogródkach skalnych.

Roślina ta znana jest także pod innymi nazwami powszechnie używanymi w lecznictwie ludowym: gęsia stopa, lwi ogon, lwie serce. Nazwa używana najczęściej, czyli serdecznik pospolity, jest związana z właściwościami leczniczymi. Zioło to zawiera cholinę i alkaloidy, które wywierają wpływ na pracę serca.

Skrytek polny jest przedstawicielem rodziny roślin różowatych. Pomimo bardzo pospolitego wyglądu, ma wiele cech wykorzystywanych w lecznictwie. Przez medycynę ludową od dawna był stosowany jako środek moczopędny.

W Polsce występuje kilka gatunków skrzypu, do celów leczniczych wykorzystywany jest jedynie skrzyp polny. Zazwyczaj jest traktowany jako chwast powszechnie występujący wśród ogrodowych roślin uprawnych. Nazwa skrzypu wiąże się z tym, iż roślina ta zawiera w swojej łodydze duże ilości krzemionki, przy zgniataniu łodygi wydaje ona charakterystyczny odgłos skrzypienia.

Słonecznik zwyczajny wbrew pozorom jest rośliną pochodzenia egzotycznego, pierwotnie był uprawiany na terenach dzisiejszego Meksyku, obecnie niemal wszędzie można spotkać jego uprawy. Kariera tej rośliny rozpoczyna się w XVIII w., kiedy to wynaleziono metodę pozyskiwania oleju z nasion słonecznikowych.

Sosna zwyczajna ma bogate zastosowanie w medycynie i przemyśle. Surowcami leczniczymi są pączki, zbierane zanim zaczną pękać, młode pędy zbierane wiosną, kora, igliwie, kalafonia, dziegieć sosnowy oraz bursztyn. Pączki oraz pędy zawierają olejek eteryczny, garbniki, żywice, witaminę C, karoten i substancje gorzkie. W korze sosnowej wyodrębniono garbniki, olejek eteryczny i związki cukrowe.

Starzec jest przedstawicielem rodziny złożonych (inaczej astrowatych). W Polsce jest rośliną pospolitą, dość często spotykanym chwastem a inne gatunki starca, których jest około 1300, występują na Wyspach Kanaryjskich, w Afryce i w krajach śródziemnomorskich.

Stokrotka w Polsce jest rośliną bardzo pospolitą, najczęściej spotyka się ją na niżach, w rowach, na pastwiskach, łąkach i przydrożach. Formy ozdobne, o dużych, pełnych kwiatach, bardzo często uprawiane są w ogródkach. Poza tym stokrotki występują także w innych częściach Europy, w Azji Mniejszej i Ameryce Północnej. Napar z kwiatu stokrotki mają działanie ściągające i są skutecznym środkiem hamującym biegunki.