Poronieniem nazywamy zakończenie ciąży przed 16 tygodniem jej trwania. W wyniku poronienia dochodzi do wydalenia z jamy macicy jaja płodowego lub jego fragmentów. Wyróżnia się poronienia samoistne i sztuczne. W przebiegu poronienia zawsze występuje krwawienie, przy czym jego rodzaj może być różny, od minimalnego plamienia do obfitego krwotoku. Ponadto, w zależności od rodzaju i etapu poronienia, mogą występować pobolewania w podbrzuszu lub skurcze macicy.

Poród to kulminacyjny moment, który fizjologicznie występuje po 38-42 tygodniach ciąży. W organizmie kobiety ciężarnej dokonuje się wiele przemian ułatwiających osiągnięcie właściwego stopnia dojrzałości płodu i rozpoczęcia życia poza organizmem matki oraz przygotowujących kobietę do procesu porodu. Od dwóch do trzech tygodni przed porodem zwykle zauważa się obniżenie dna macicy, co jest to związane ze zastępowanie główki płodu w dół miednicy oraz pochylenie się macicy ku przodowi.

Usuniecie macicy to zabieg chirurgiczny, w którym w zależności od wskazań do operacji wieku pacjentki dokonuje się usuniecie macicy wraz z przydatkami tj. jajowodami i jajnikami, bądź samej macicy bez przydatków. Usunięta może być macica wraz z jej szyjką lub tylko trzon macicy. Istnieją dwa dostępy operacyjne: przez powłoki brzuszne i przez pochwę.

Okres poporodowy, w którym u kobiety cofają się ciążowe i porodowe zmiany ogólnoustrojowe w obrębie narządów rodnych i całego organizmu, nazywamy połogiem. Trwa on zwykle ok. 6-8 tygodni i mogą mu towarzyszyć takie dolegliwości, jak: bóle pleców, bóle głowy, hemoroidy, zły nastrój, dolegliwości bólowe w okolicach gdzie zostało założone szwy. Niektóre zmiany ciążowe oraz porodowe, np. rozstępy skórne, pozostają jako trwałe znamiona przebytej ciąży i porodu.

Zaburzenia miesiączkowania mogą mieć różny charakter, najczęściej jednak zdarzają się: bolesne miesiączkowanie, nadmierne krwawienie miesięczne i brak lub nieregularne miesiączki. Kiedy przyczyna zaburzenia nie jest znana, określa się je nazwą bolesne miesiączkowanie pierwotne, gdy zaś przyczynę można ustalić - bolesne miesiączkowanie wtórne.

Zespół napięcia przedmiesiączkowego jest nazwą ogólną, która obejmuje bardzo wiele objawów, pojawiających się u kobiety w okresie pomiędzy jajeczkowaniem a wystąpieniem miesiączki. Objawy te mogą być natury fizycznej, psychicznej lub behawioralnej. Przed wystąpieniem miesiączki mogą nasilać się objawy np: astmy, opryszki czy epilepsji.

Układ pokarmowy jest zespołem narządów służących do pobierania pokarmu, jego przeróbki mechanicznej i chemicznej, wchłaniania strawionych substancji oraz wydalania substancji, które nie zostały strawione i użyte przez organizm. Głównymi częściami układu pokarmowego są: jama ustna, gardło, przełyk, żołądek, jelito cienkie i jelito grube, a także gruczoły trawienne - ślinianki, wątroba i trzustka.

Objawy upośledzenia czynności wątroby związane są z jednej strony z zaburzeniami detoksykacji, za którą w dużej mierze odpowiedzialna jest wątroba, z drugiej strony zaś z zaburzeniami czynności metabolicznej, jaką pełni ten narząd. W organizmie jest stałe wytwarzany w dużych ilościach amoniak i musi być on natychmiast zamieniany w wątrobie na mocznik, gdyż wywiera silnie toksyczne działanie na mózg.

Terminem tym określa się wiele różnych objawów chorobowych, które są najczęściej spowodowane niewłaściwym sposobem odżywiania lub spożywaniem produktów złej jakości. Konsekwencją tego jest nieprawidłowa praca układu trawiennego. Niestrawności towarzyszą czasami bóle w nadbrzuszu, wzdęcia i zgaga.

Inne określenie zgagi to nadkwasota. Zjawisko to spowodowane jest zarzucaniem treści żołądkowej do przełyku. Soki trawienne z żołądka drażnią delikatnie ścianę przełyku powodując uczucie pieczenia i ucisku za mostkiem. Wprawdzie starszy wiek lub indywidualne skłonności mogą mieć znaczenie w występowaniu zgagi, to jednak najczęściej powstaje ona z powodu błędów dietetycznych.

Do najistotniejszych i najczęściej występujących nowotworów przewodu pokarmowego należą: rak żołądka, rak trzustki i rak jelita grubego. Wszystkie one wymagają konwencjonalnych sposobów leczenia, ale metody naturalne mogą wspierać terapie tradycyjne. Bardzo ważne jest natomiast to, by wykorzystując wiedzę z zakresu medycyny naturalnej, w miarę możliwości, zapobiegając powstawaniu tych nowotworów.

Mianem przepukliny określa się przemieszczenie poza fizjologiczne granice jam ciała, wyścielających je błon surowiczych wraz ze znajdującymi się w nim trzewiami. Każda przepuklina składa się z wrót, czyli otworu przez który dochodzi do przemieszczania worka przepuklinowego i jego zawartości. Przepukliny powstają w naturalnych otworach i kanałach powłok ciała są to miejsca tzw. Zmniejszonej oporności.