Czeremcha jest drzewem lub krzewem osiągającym wysokość 15 m. Jej liście mają eliptyczny lub odwrotnie jajowaty kształt i są brzegiem piłkowane. Ich spodnia strona jest szarozielona, a górna matowa i pomarszczona. Przy rozdarciu podobnie jak inne części rośliny, wydzielają dość nieprzyjemny zapach. Kwiaty zebrane są w luźne, zwisające grona. Mają białą barwę i pięknie pachną. Owocem jest kulisty pestkowiec, mający około 8 mm średnicy. Jest czarny i błyszczący, natomiast w środku lepki i jasny. 

Dereń należy do rodziny dereniowatych w skład której wchodzi ponad sto gatunków tej rośliny, jednak tylko ten jeden rodzi jadalne owoce. Był bardzo dobrze znany starożytnym Rzymianom, a wywodzi się z Azji Zachodniej i południowo-wschodniej terenów Europy. Stamtąd rozpowszechnił się na inne rejony globu, docierając także do Polski.

Aloes jest delikatną, wiecznie zieloną byliną, osiągającą od 30 do 60 cm wysokości. Roślinę tę możemy uprawiać na glebach piaszczystych, dobrze przepuszczających, w miejscach miejscach umiarkowanie nasłonecznionych lub w lekkim cieniu. Najłatwiej jest hodować aloes w warunkach domowych ze względu na jego słabą odporność na przymrozki.
W starożytności roślina ta była tak cenna, że Aleksander Wielki w IV w. p.n.e. podbił wyspę na Oceanie Indyjskim, która słynęła z uprawy aloesu. Gatunki uprawiane na Sokotrze dostarczały bardzo poszukiwanego fioletowego barwnika.

Berberys zwyczajny jest ziołem z rodziny berberysowatych, która obejmuje aż 175 gatunków. W stanie dzikim roślina ta występuje niemal w całej Europie. W Polsce można ją spotkać na południu kraju, zazwyczaj występuje na skrajach lasów, miedzach, na zrębach leśnych. Berberys, który dorasta w formie krzewu do wysokości trzech metrów, łatwo rozpoznać po żółtych, mocno pachnących kwiatach.

Bez czarny jest krzewem bardzo rozpowszechnionym, występuje w całej Europie, Azji, południowej Afryce. W stanie dzikim porasta obrzeża lasów liściastych, nieużytki, rumowiska, przydrożne zarośla. W ogrodach jest uprawiany ze względu na kwiaty o silnym zapachu, pojawiające się w czerwcu i lipcu. W lecznictwie jako surowca używa się głównie kwiatów i niewielkich, owalnych owoców barwy fioletowoczarnej. Z owoców bzu, zawierających dużą ilość cukru, witaminy A, B i C, sporządza się przetwory (soki, powidła, syropy), które w okresie jesienno-zimowym są doskonałym środkiem zapobiegającym grypie i przeziębieniom. W starożytności owoce bzu używane były do barwienia włosów.