Cibora jadalna, zwana inaczej migdałem ziemnym ,,chufa", pochodzi ze wschodniej Afryki. Obecnie jej uprawy znajdują się w wielu tropikalnych i subtropikalnych krajach, m.in. w Afryce, Indiach, Ameryce Północnej, Meksyku, Peru i na Madagaskarze. Z powodzeniem hodowana jest także w krajach śródziemnomorskich, w Niemczech, Rosji, a także w Polsce.

Inne spotykane nazwy tej rośliny to arenga cukrowa, słocza cukrowa, słocza pierzasta, winosłocz cukrowa lub winosłocz pierzasta. Palma ta rośnie na terenach o klimacie tropikalnym i subtropikalnym. W stanie naturalnym występuje na Jawie i Sumatrze, rozprzestrzenia się na obszarze Indii aż po Malezję, gdzie na dużą skalę prowadzone są jej hodowle. Owocem jest żółta jagoda, która zawiera dwa lub trzy nasiona. Z soku tej palmy otrzymuje się ceniony cukier

Lecznicze działanie tej rośliny było znane już starożytnym zielarzom, którzy uważali ją za panaceum na wszelkie dolegliwości. Arcydzięgiel jest rośliną odporną na mróz. Rośnie od dwóch do czterech lat, osiągając niekiedy wysokość 240 cm ( w naszym klimacie jedynie 90 cm); wymaga gleby wilgotnej, głęboko uprawionej, preferuje miejsca lekko zacienione. Arcydzięgiel to roślina górska, wiec rzadko występuje na terenach nizinnych, spotykanych jest w miejscach wilgotnych i zacienionych nad brzegami potoków.

Bluszcz jest krzewem osiągającym 20 m wysokości, który pnie się za pomocą korzonków czepnych na drzewach i skałach. Ma naprzemianległe, długoogonkowe, skórzaste liście. Na szczytach pędów płodnych we wrześniu pojawiają się baldachy złożone w drobnych, zielonkawożółtych kwiatów. Owocem bluszczu jest czarna jagoda o średnicy 10 mm, która dojrzewa na wiosnę. Rodzina araliowatych, do których należy bluszcz, obejmuje około 15 gatunków występujących głównie w Europie, Azji, na Wyspach Kanaryjskich i Azorskich, na Maderze i Kaukazie. W Polsce bluszcz jest roślina chronioną. Rośnie przede wszystkim w lasach mieszanych i bukowych na terenie całego kraju. 

Bluszczyk kurdybanek jest pospolitym gatunkiem bluszczu, powszechnie występującym w lasach liściastych i przydrożnych rowach. Wyciąg z bluszczyku używany jest w zapaleniach zatok i oskrzeli, łagodzi kaszel oraz  pomaga w zwalczaniu infekcji. Roślina ta od dawna jest znana i używana w lecznictwie. Hildergarda z Bingen w XII w. jako pierwsza opisała bluszczyk kurdybanek i podała jego zastosowanie w leczeniu różnych schorzeń. Mity germańskie przekazują wiele przesądów i zabobonów związanych z bluszczykiem kurdybankiem, który był traktowany przez Germanów jako roślina niezwykła i magiczna.

Roślina ta, należy do do rodziny wargowych, występuje również pod nazwami bukwica czerwona, betonika lub czyściec lekarski. Swoim zasięgiem obejmuje całą Europę, północna i wschodnia Afrykę, Azję Mniejszą, Kaukaz i Syberię. W Polsce występuje pospolicie na całym obszarze niżu oraz w niższych partiach gór. Lubi łąki, pastwiska, murawy, różne zarośla i wzgórza Jest to bylina o wzniesionej, pojedynczej, szeroko owłosionej łodydze osiągającej 80 cm wysokości. 

Bardziej popularna nazwa tej rośliny to goździkowiec korzenny, czapetka to nic innego jak popularne goździki. Znana była od wieków. Najpierw była powszechnie stosowaną przyprawą, dopiero od XVIII wieku zaczęto uznawać ją za lekarstwo. Pochodzi z wysp Archipelagu Moluckiego, kiedyś nazywanych Wyspami Goździkowymi. To bardzo wymagająca roślina, występuje tylko na nasłonecznionych i bezwietrznych nizinach. 

Czyr inaczej nazywany jest włóknouszkiem ukośnym lub hubą brzozową. Jest to pasożyt grzyb rosnący na pniu brzozy, tworzący guzkowate narośla. Huba może być biała lub czarna, jest bardzo twarda po wysuszeniu i pasożytuje na brzozie brodawkowatej, omszonej i białej, ale grzyb ten pojawia się także na pniach modrzewi, klonów, dębów, lip. Najsilniejsze działanie lecznicze ma jednak czyr rosnący na brzozie. Po pewnym czasie doprowadza do śmierci drzewa, na którym pasożytuje, należy więc pamiętać, że właściwości lecznicze ma tylko czyr zebrany z żywych drzew.

Głowienka niepozorna bylina z rodziny wargowatych pochodzi z umiarkowanych stref klimatycznych Europy. W Polsce występują na całym obszarze niżu i w niższych partiach gór. Przeważnie rośnie na łąkach, pastwiskach, leśnych polanach, w zaroślach i przydrożnych rowach. 

Hizop lekarski jest krzewiną z rodziny jasnotowatych (wargowatych - Lamiaceae). Był znany w starożytności - robiono z niego wino. Ma prosto wzniesioną łodygę, drewniejącą u nasady, wysokości 40-50 cm i drobne, lancetowate, sztywne liście, z podwiniętym brzegiem. Drobne kwiaty są niebieskie, spotykane są też odmiany purpurowe, różowe lub białe. Kwitnie w lipcu i sierpniu, przyciągając motyle i pszczoły. 

Roślina ta ma kilka innych nazw, np. kocie łapki, żółty nieśmiertelnik, suchołuska czy szarotka piaskowa. Kocankę piaskową można spotkać przede wszystkim w suchych borach, na terenie piaszczystych, w zaroślach i ugorach. Mimo że jest rośliną dość powszechną, w Polsce objęto ją częściową ochroną.

Mącznica lekarska jest rośliną z rodziny wrzosowatych. To krzak o ścielących się gałęziach, dość rzadko spotykany, będący w większości państw europejskich pod ochroną. Występuje w lasach iglastych. Ma skórzaste liście bez zapachu, o słodkim i cierpkim smaku. Kwitnie od marca do lipca, kwiaty ma w gronach, z koroną białą lub różowawą. Owoce to czerwone, mączyste w smaku jagody z pestkami. Większe ilości naparu z mącznicy mogą spowodować zaparcia lub podrażnienia żołądka. Nie należy go stosować przez dłuższy czas.