Jest to przypadłość polegająca na częstym oddawaniu wodnistych stolców. Biegunka może być ostra lub wynikać z przewlekłych schorzeń układu pokarmowego. Jako objaw nie jest zbyt groźna, jeśli trwa krótko. Ze względu jednak na znaczną utratę płynów i soli mineralnych może doprowadzić do odwodnienia. Ma to wielkie znaczenie przede wszystkim u niemowląt i młodszych dzieci

Zatrucia pokarmowe to potoczna nazwa zespołu objawów żołądkowo-jelitowych, powstających po zjedzeniu żywności zawierającej jakiś toksyczne bakterie. Zespół taki w zależności od rodzaju bakterii, które go spowodowały, rozwija się po kilku lub kilkunastu godzinach do zjedzenia zakażonego pokarmu. W przebiegu choroby występuje zespół objawów nieżytowych ze strony żołądka i jelit.

Układ pokarmowy jest zespołem narządów służących do pobierania pokarmu, jego przeróbki mechanicznej i chemicznej, wchłaniania strawionych substancji oraz wydalania substancji, które nie zostały strawione i użyte przez organizm. Głównymi częściami układu pokarmowego są: jama ustna, gardło, przełyk, żołądek, jelito cienkie i jelito grube, a także gruczoły trawienne - ślinianki, wątroba i trzustka.

Każdy z nas doświadczył ból brzucha, najczęściej był on wywołany błędem dietetycznym. Bóle brzucha są częstym objawem chorób zlokalizowanych zarówno w obrębie jamy brzusznej, jak i poza nią. Ból może być powierzchniowy lub głęboki. Lekarze chirurdzy posługują się terminem ostry brzuch, który obejmuje ostre stany zapalne wymagające natychmiastowej interwencji.

Lecznicze działanie tej rośliny było znane już starożytnym zielarzom, którzy uważali ją za panaceum na wszelkie dolegliwości. Arcydzięgiel jest rośliną odporną na mróz. Rośnie od dwóch do czterech lat, osiągając niekiedy wysokość 240 cm ( w naszym klimacie jedynie 90 cm); wymaga gleby wilgotnej, głęboko uprawionej, preferuje miejsca lekko zacienione. Arcydzięgiel to roślina górska, wiec rzadko występuje na terenach nizinnych, spotykanych jest w miejscach wilgotnych i zacienionych nad brzegami potoków.

Jest to trwała roślina zielona z rodzin wargowych. Łodyga czyśćca pokryta jest włoskami i dorasta do 90 cm długości. Liście są lancetowate i jajowate, osadzone na krótkich ogonkach, bardzo podobne do pokrzywy zwyczajnej. Na przełomie lipca i września na szczycie pędu pojawiają się kwiatostany pełne fioletowych, ciemnoczerwonych, a czasem białych kwiatów. Surowcem leczniczym czyśćca są nadziemne pędy. Roślina ta zawiera garbniki (do 15%), aminy, gorycze, cholinę, olejek eteryczny oraz sole mineralne.

Dziurawiec zwyczajny należy do rodziny dziurawcowatych (Hypericaceae). Kwitnie od czerwca do października. Potarte wydzielają krwistoczerwony sok. Dziurawiec zwyczajny rośnie na nizinach i w górach, w trawiastych i leśnych porostach, na piaskach, bagnach, suchych łąkach i ugorach. Kwitnące zioło zbiera się na herbatkę i kąpiele

Roślina ta należy do rodziny baldaszkowatych. Ma wrzecionowaty, mięsisty korzeń oraz rozgałęzioną łodygę. Na jej końcu znajduje się baldach złożony z białych lub różowych kwiatów. Roślina kwitnie w maju lub czerwcu. Liście kminku są pierzastosieczne, prawie nitkowate. Owocem jest charakterystyczna wydłużona, brunatna rozłupka, podłużnie bruzdowata. 

Lukrecja jest byliną o długim i masywnym korzeniu. Na łodydze, czasem osiągającym rozmiar nawet 2 m, rosną naprzemianległe, lśniące, ciemnozielone liście. Złożone są z 9-17 jajowatych, skórzastych, ostro zakończonych listków, których spód jest gruczołowaty i lepki. W kątach liście w czerwcu wyrastają długie, groniaste kwiatostany w liliowatym, fioletowym lub białym kolorze. 

Roślina ta należy do rodziny złożonych. Rodzaj ten liczy 9 gatunków, w tym dwa bardzo zbliżone do łopianu większego - łopian mniejszy i pajęczynowaty. Łopian większy, zwany też głowaczem, rośnie w stanie naturalnym w Europie i Azji, następnie został przeniesiony na tereny Ameryki Południowej, Argentyny i Paragwaju. W Polsce łopian rozpowszechniony jest na niżu i w niższych partiach gór, wybiera rumowiska, przydroża, zarośla, brzegi lasów i wód, okolice siedzib ludzkich.