Roślina ta należy do rodziny baldaszkowatych. Ma wrzecionowaty, mięsisty korzeń oraz rozgałęzioną łodygę. Na jej końcu znajduje się baldach złożony z białych lub różowych kwiatów. Roślina kwitnie w maju lub czerwcu. Liście kminku są pierzastosieczne, prawie nitkowate. Owocem jest charakterystyczna wydłużona, brunatna rozłupka, podłużnie bruzdowata. Kminek można spotkać na terenie całej Polski, rośnie na ugorach, trawiastych zboczach wzgórz, łąkach, pastwiskach i przydrożach. Surowcem zbieranym w celach medycznych są owoce kminku. Ze wglądu na swoje właściwości lecznicze oraz charakterystyczny aromat kminek jest często wykorzystywany jako przyprawa w piekarnictwie, przemyśle spożywczym i alkoholowym. Intensywny zapach kminku pojawia się w wielu mydłach, pastach do zębów, kremach i perfumach.

Nasiona kminku dodawane do potraw ułatwiają trawienie i przeciwdziałają wzdęciom.

Stosowany wewnętrznie

Surowe owoce kminku:

• dawniej spożywano w przypadku tyfusu;
• napar z kminku pomaga w niedoczynności żołądka, wzdęciach, wrzodach żołądka i dwunastnicy, bólach brzucha, kolce wątrobowej i jelitowej, niestrawności, w nadmiernej fermentacji w jelitach, zaparciach, zaburzeniach wydzielania i przepływu żółci;
• kminek leczy cały układ pokarmowy, zwiększa apetyt, działa rozkurczowo na mięśnie gładkie przewodów żółciowych, wiatropędnie, wykrztuśnie, bakteriobójczo, mleko pędnie;
• nalewka z kminkiem pobudza trawienie, wzmacnia organizm po ciężkich schorzeniach.

Stosowany zewnętrznie

Olejek kminkowy wykazuje działanie bakteriobójcze, niszczy grzyby i pasożyty skóry, w tym świerzb.