Bulwy są bogate w składniki mineralne, np. wapń, żelazo i magnez.
Ziemniak jest byliną z rodziny psiankowatych. Uprawiany był przed naszą erą przez Inków. Pochodzi prawdopodobnie ze środkowego Chile i do Europy został sprowadzany na początku XVI wieku przez Hiszpanów. W Polsce pojawia się przypuszczalnie po wyprawie wiedeńskiej Jana III Sobieskiego jako roślina ozdobna i lecznicza.

Olsza czarna to drzewo osiągające niekiedy wysokość 25 m, jest przedstawicielem rodziny brzozowatych. Swoją nazwę zawdzięcza czarnej korze, która pokrywa strzelisty pień i konary. W okresie od marca do kwietnia zakwita, owocuje jesienią w postaci drobnych, oskrzydlonych orzeszków. Drzewo to powszechne jest w naszej strefie klimatycznej, występuje zazwyczaj na bagnach, terenach podmokłych i wilgotnych łąkach.

Ta bylina należy do rodziny pierwiosnkowatych i występuje w Europie, Azji Mniejszej aż po Daleki Wschód. W Polsce jest dość pospolita, najłatwiej znaleźć ją na suchych, słonecznych łąkach i w zaroślach, na niżu i w niższych partiach gór. Rośliną pod ziemią wytwarza grube i długie kłącze, które nad ziemią zamienia się w rozetę jajowatych, osadzonych na ogonkach, owłosionych liści. Medycyna wykorzystuje kwiaty w początkowym stadium kwitnienia, liście oraz korzenie.

Połonicznik nagi jest dwuletnią rośliną z rodziny goździkowatych. W poszczególnych regionach Polski ma różne nazwy ludowe – na Mazowszu jest nazywany jako żabiak, w Kieleckim - żabie gronko, a w Lubelskiem – psie mydło. Charakteryzują go rozgałęzione, pogięte łodygi i drobne, podługowate listki. Małe kwiatki od 4 do 12 zebrane są w kątach liści. Roślina tworzy leżące kępki.

Ruta jest rośliną zieloną lub półkrzewem z rodziny rutowatych. Nad Morzem Śródziemnym i Azji Wschodniej spotyka się około 40 jej gatunków. Znano i ceniono ją już w starożytności - wspominana jest już w Nowym Testamencie, a także u autorów greckich i rzymskich. Była rośliną przyprawową, używano jej również na wieńce dla zmarłych, prawdopodobnie ze względu na mocny zapach. Do Europy Środkowej dotarła w VIII - IX wieku.

Szanta zwyczajna to bylina w rodziny wargowych, występująca na całym obszarze śródziemnomorskich, od wieków zadomowiona na całej Europie, w Ameryce zdziczała. Surowcem leczniczym są suszone liście i części pędów z kwiatami.

Ślaz dziki to ładna, krzaczasta bylina z rodziny ślazowatych, występująca pierwotnie w południowej Europie i Azji. Obecnie można ją spotkać na przymrozkach i rumowiskach obu półkul w strefach podzwrotnikowych i umiarkowanych. Występuje pod licznymi lokalnymi nazwami, znana jest jako ślaz leśny, ślaz zajęczy, ślaz gęsi, malwa dzika czy guziczkowe ziele.