Wbicie drzazgi w dłoń lub stopę może przydarzyć się każdemu, a najczęściej zdarza się dzieciom, które są bardzo ruchliwe i na pewno nieco mniej ostrożne niż dorośli. Najbardziej dokuczliwe są drzazgi wbite pod paznokcie. Drzazga może wystawać nad powierzchnię skóry lub być w niej całkowicie ukryta. Sprawia niewielki ból, ale dzieci przestraszone sytuacją, mogą odczuwać go w większym stopniu.

Grzybień biały to bylina wodna z rodziny grzebieniowatych, inaczej zwana grążelem lub nenufarem, rozprzestrzeniona na obszarach poza tropikalnych półkuli północnej. Jest to bylina o grubym kłączu, pełzającym w mule na dnie zbiorników wodnych, liście o kształcie okrągławym mają bardzo długie ogonki liściowe i pływają na powierzchni wody, są skórzaste, z głębokim wcięciem u nasady. 

Drzewo to występuje w Europie, Azji i Ameryce w lasach dębowo - grabowych lub borach mieszanych. W Polsce rośnie pospolicie na całym niżu i w niższych partiach gór. Lipa ma szeroką i gęsta koronę, na którą składają się okrągławe liście w kształcie serca. Są one piłkowane i mają sinawy spód z pęczkami rudawych włosków. 

Roślina ta należy do rodziny złożonych. Rodzaj ten liczy 9 gatunków, w tym dwa bardzo zbliżone do łopianu większego - łopian mniejszy i pajęczynowaty. Łopian większy, zwany też głowaczem, rośnie w stanie naturalnym w Europie i Azji, następnie został przeniesiony na tereny Ameryki Południowej, Argentyny i Paragwaju. W Polsce łopian rozpowszechniony jest na niżu i w niższych partiach gór, wybiera rumowiska, przydroża, zarośla, brzegi lasów i wód, okolice siedzib ludzkich.

Roślina ta jest przedstawicielem rodziny mirtowatych, rośnie w formie wiecznie zielonego krzewu i niekiedy osiąga wysokość trzech metrów. Zdrewniałe łodygi pokrywają się drobnymi, wiecznie zielonym listkami, wśród których pod koniec lata pojawiają się drobne, białe kwiatki. Pomimo wiecznie zielonych liści, jest to roślina wrażliwa na przymrozki, wymagająca żyznej ziemi i miejsc nasłonecznionych, a także osłoniętych od wiatru. W kulturze starożytnej Grecji mirt był rośliną poświęconą bogini Wenus. To właśnie wokół jej świątyń sadzono krzewy mirtu jako symbolu wiecznej młodości.