Dereń należy do rodziny dereniowatych w skład której wchodzi ponad sto gatunków tej rośliny, jednak tylko ten jeden rodzi jadalne owoce. Był bardzo dobrze znany starożytnym Rzymianom, a wywodzi się z Azji Zachodniej i południowo-wschodniej terenów Europy. Stamtąd rozpowszechnił się na inne rejony globu, docierając także do Polski.

Bylica boże drzewko jest krzewem dorastającym do wysokości 1,5 m. Niepozorne kwiaty zebrane w luźne kiście wyrastają pomiędzy drobnymi i pierzastymi liśćmi. Ze względu na niewielkie wymagania uprawowe zioło występuje niemal w całej Europie. Jako surowiec w leczeniu wykorzystuje się liście rośliny. Łacińska nazwa bożego drzewka łączy się z antyczną boginią roślin i zwierząt - Artemidą. Rzymianie używali tego zioła w formie okładów na rany i jako środka moczopędnego. Także Słowianie traktowali bylicę boże drzewko jako roślinę niezwykłą. W średniowieczu ziołem tym leczono epilepsje i owsiki.

Bylica pospolita dorasta do wysokości 120 cm, jej kwiaty są czerwone lub żółte, powszechnie występuje na terenie całej Europy. Znana jest również pod nazwami; bylnik bielica i bylica biała. W starożytnym Rzymie była to roślina o szczególnym znaczeniu, uważano, że chroni przed wścieklizną i ukąszeniami węża W średniowieczu panowało przekonanie, że zapobiega ona złym czarom i magii. Aromatyczne liście tego zioła stosuje się jako dodatek do potrwa, win i wódek. Bylica pospolita polecana jest także jako środek odstraszający owady, w szczególności komary.

Roślina ta ma kilka innych nazw, np. kocie łapki, żółty nieśmiertelnik, suchołuska czy szarotka piaskowa. Kocankę piaskową można spotkać przede wszystkim w suchych borach, na terenie piaszczystych, w zaroślach i ugorach. Mimo że jest rośliną dość powszechną, w Polsce objęto ją częściową ochroną.

Ruta jest rośliną zieloną lub półkrzewem z rodziny rutowatych. Nad Morzem Śródziemnym i Azji Wschodniej spotyka się około 40 jej gatunków. Znano i ceniono ją już w starożytności - wspominana jest już w Nowym Testamencie, a także u autorów greckich i rzymskich. Była rośliną przyprawową, używano jej również na wieńce dla zmarłych, prawdopodobnie ze względu na mocny zapach. Do Europy Środkowej dotarła w VIII - IX wieku.

Szczaw kędzierzawy to roślina z rodziny rdestowatych. Surowcem leczniczym jest korzeń. Ma działanie żółciopędne, przeczyszczające i regulujące metabolizm wątroby. Stosuje się go w leczeniu przewlekłych schorzeń skóry, zwłaszcza łuszczycy.