Dereń należy do rodziny dereniowatych w skład której wchodzi ponad sto gatunków tej rośliny, jednak tylko ten jeden rodzi jadalne owoce. Był bardzo dobrze znany starożytnym Rzymianom, a wywodzi się z Azji Zachodniej i południowo-wschodniej terenów Europy. Stamtąd rozpowszechnił się na inne rejony globu, docierając także do Polski.

Bluszczyk kurdybanek jest pospolitym gatunkiem bluszczu, powszechnie występującym w lasach liściastych i przydrożnych rowach. Wyciąg z bluszczyku używany jest w zapaleniach zatok i oskrzeli, łagodzi kaszel oraz  pomaga w zwalczaniu infekcji. Roślina ta od dawna jest znana i używana w lecznictwie. Hildergarda z Bingen w XII w. jako pierwsza opisała bluszczyk kurdybanek i podała jego zastosowanie w leczeniu różnych schorzeń. Mity germańskie przekazują wiele przesądów i zabobonów związanych z bluszczykiem kurdybankiem, który był traktowany przez Germanów jako roślina niezwykła i magiczna.

Roślina ta pochodzi z rodziny astrowatych i inaczej nazywana jest ostem lekarskim i bernardyńskim. Jej określenie (cnicus) pochodzi od greckiego słowa knizein - zranić, co odnosi się do kolców na brzegach liści, natomiast nazwa benedictus przypomina, że dawniej benedyktyni hodowali drapacza do produkcji smacznych likierów. Drapacz lekarski kwitnie w lipcu i sierpniu, a potem wydaje jasnobrunatny owoc, którym jest niełupka z pękiem twardych szczecin. W drapaczu znajdują się garbniki, fawonoidy, poliacetyleny, sole mineralne oraz ślady olejku eterycznego.