Owies wchodzi w skład licznej rodziny traw. Jego ojczyzną jest prawdopodobnie Europa środkowa i wschodnia, skąd rozprzestrzenił się prawie na całym świecie, z wyjątkiem rejonów tropikalnych. Owies uprawiany od 2000 lat. Stał się podstawowym pożywieniem ludów Północy i polskich górali. Jest to jednoroczna roślina o zebranych w mniej lub bardziej rozpierzchłą wiechę kłoskach z 2-3 kwiatkami. Ziarno, otrzymane po omłóceniu dojrzałego i suchego owsa, jest odtłuszczane i prasowane. W ten sposób uzyskuje się płatki owsiane, z których przyrządza się smakowite i lecznicze zupy i kleiki. Wszystkie typy kasz owsianych zawierają dużo śluzów i dlatego polecane są osobom cierpiącym na rozmaite schorzenia układu pokarmowego. W owsie udało się wyodrębnić między innymi skrobię, nieco tłuszczu, białko, witaminy z grupy B, prowitaminę A, witaminę E, enzymy oraz sole mineralne ( najwięcej krzemu, żelazo, mangan, miedź, kobalt). W celach leczniczych zbiera się całe rośliny razem z łodygą.

Stosowany wewnętrznie

 Nalewką z owsa:

• leczy się osłabienie depresję, bezsenność, nerwobóle,
• owies regeneruje układ rozrodczy,
• łagodzi bóle miesiączkowe,
• wpływa dodatnio na potencję u mężczyzn,
• wzmacnia organizm po porodzie,
• łagodzi skutki menopauzy,
• jest lekarstwem na oziębłość płciową u kobiet,
• dzieciom dodaje energii,
• przyspiesza ich wzrost,
• wzmacnia układ kostny,
• zwiększa odporność na raka jelit,
• obniża poziom cholesterolu we krwi,
• zapobiega chorobom serca,
• ma właściwości przeczyszczające.

Stosowany zewnętrznie

Odwar z owsa:

• stosowany do kąpieli kojąco wpływa na stan skóry i pomaga w reumatyzmie,
• mleczko z dodatkiem owsa nawilża wysuszoną skórę,
• odwar ze słomy pomaga w nadmiernej potliwości nóg,
• mąka owsiana lub płatki pomagają na wrzody, czyraki i ropnie.