Koniczyna łąkowa to roślina z rodziny motylkowatych. Rozpowszechniona na żyznych łąkach, polach, w świetlistych lasach, na glebach zasobnych w substancje odżywcze i o dobrym drenażu. Występuje w Europie z wyjątkiem skrajnej północy. Ma wiele przeróżnych nazw, takich jak; koniczyna kocia, kotki, docinki, kocie nerki, mikołajek czy dzięcielina polna. Jest to roślina jedno lub dwuletnia o rozesłanej lub podnoszącej się łodydze, kosmato owłosionej. Liście są trójlistkowe, drobno ząbkowane. Różowawe kwiaty mają koronę krótszą niż działki kielicha i są gęsto owłosione. Kwitnie od czerwca do września. Koniczna jest jedynym z najskuteczniejszych i najbezpieczniejszych środków leczących schorzenia skóry u dzieci.

Badania przeprowadzone na zwierzętach dowodzą, że koniczyna ma właściwości przeciwnowotworowe.

Stosowana wewnętrznie

Dzięki właściwościom wykrztuśnych i przeciwskurczowym stosowana jest w leczeniu kaszlu, kokluszu i zapaleniu oskrzeli; młode liście są przyrządzane jako jarzyna, mniej więcej tak jak szpinak; napar z ziela jest stosowany w schorzeniach nerek.