Pelargonia należy do rośliny bodziszkowatych. W sprzyjających warunkach uprawy roślina ta przybiera rozmiary pokaźnego krzewu o dużych liściach pierzastych lub dłoniastych. Łodyga w całości jest pokryta drobnymi, krótkimi włoskami. Pelargonia, jeżeli jest dobrze uprawiana, zakwitnie dwukrotnie, po raz pierwszy w maju, czerwcu i ponownie w październiku lub listopadzie, jej duże różowate kwiaty są niezwykle dekoracyjne. Ostatecznie nie wyjaśniono skąd pochodzi pelargonia, panuje przekonanie, że jest ona mieszańcem pochodzącym od dwóch południowoafrykańskich roślin. W naszym klimacie roślina ta występuje jedynie jako doniczkowa. Środkiem używanym w lecznictwie są liście pelargonii.

Pelargonia jest rośliną ozdobną i leczniczą.

Stosowana zewnętrznie

Okłady ze świeżych liści pelargonii stosuje się w przypadku wystąpienia bólów pochodzenia reumatycznego, zazwyczaj stanów dłoni. Ze względu na właściwości aseptyczne w stanach zapalnych uszu można wkładać do uszu zwinięte liście pelargonii.

Stosowana wewnętrznie

Wywar z liści pelargonii używany jest za afrodyzjak.