Kozłek lekarski występuje również pod nazwą waleriana lekarska, balderiam, stonieb. Roślina ta jest byliną o krótkich kłączach, rosnących do wysokości 2 cm. Pierzastodzielne liście ustawione są w pary, pośród nich pojawiają się białe kwiaty zebrane w baldachy. Okres kwitnienia to miesiące od czerwca do sierpnia. W stanie dzikim występuje na łąkach, nad brzegami rzek, w miejscach wilgotnych i zacienionych. Kozłek lekarski uprawiany jest na glebach żyznych, o dużej zawartości wapnia. Pomimo tych warunków wymaga intensywnego nawożenia. Już Pliniusz Starszy opisuje tę roślinę jako zioło przeciwdziałające występowaniu skurczów pochodzenia nerwowego.

Korzeń tego zioła wzmacnia serce i obniża wysokie ciśnienie krwi.

Stosowany wewnętrznie

Napar z kozłka lekarskiego polecany jest głównie w stanach wyczerpania nerwowego, lekach, napięciu nerwowym trudnościach w zasypianiu, nerwicach, jak również w bólach żołądka i kolkach wątrobowych.

Stosowany zewnętrznie 

Odwar sporządzony z tego zioła dodawany jest do kąpieli uspokajająco-relaksacyjnych; jako tonik może być używany do przemywania skóry, na której
wystąpiła wysypka, podrażnienie trądzik.