Jest to choroba zakaźna skóry wywołana przez pasożyta żyjącego na skórze człowieka. Świerzb występuje epidemicznie, w czasie wojny, w okresie migracji dużych rzeszy ludzi oraz w skupiskach, zwłaszcza dziecięcych. Na początku zakażenia na skórze człowiek obserwować może norki, wykryte w warstwie rogowej naskórka przez zapłodnioną samiczkę. Mają one postać delikatnych, ciemnych linii długości od kilku do kilkunastu milimetrów rozpoczynających się na powierzchni skóry drobną grudką. Do występowania pełnych objawów dochodzi najczęściej po 3-4 tygodniach od zakażenia.

Objawy świerzbu

Najbardziej charakterystycznym objawem jest świąd skóry. Największe nasilenie dolegliwości ma miejsce w nocy, gdy osoba zakażona przebywa w łóżku jej ciało jest rozgrzane. Następnie na skórze pojawiają się przeczosy, które są wynikiem drapania. Najczęściej dotknięcie infekcją są boczne powierzchnie palców, zgięcia i fałdy skórne, okolice pępka, brodawek sutkowych, pośladki, a u młodych mężczyzn okolice narządów płciowych. Twarz i plecy pozostają zazwyczaj wolne.
U niemowląt i małych dzieci nory świerzbowcowi znajdują się na dłoniach i stopach. Swędzenie i wysypka jest prawdopodobnie jest wynikiem reakcji alergicznej na jaja i wydaliny świerzbowców.

Przyczyny

Przyczyną świerzbu jest zakażenie świerzbowcem ludzkim Sarcoptes scabiei (hominis). Do zakażenia dochodzi przez kontrakt bezpośredni lub przez przedmioty, np. przez ręczniki i pościel. Niekiedy świerzb traktowany jest jako choroba przenoszona drogą płciową, ponieważ w krajach uprzemysłowionych do większości zakażeń dochodzi w czasie kontaktów seksualnych. Stąd dotyczy najczęściej młodych mężczyzn, aktywnych płciowo, często zmieniających partnerów.

Leczenie naturalne

Zwykle wystarczy stosownie się do podstawowych zasad higieny aby zapobiec zakażeniu świerzbowcem. Nie wolno spać w jednym łóżku z osobą chorą na świerzb, korzystać ze wspólnego ręcznika, ubrań. Należy unikać drapania, gdyż przynosi one ulgę tylko na chwilę, natomiast może prowadzić do powstania przeczosów oraz zakażeń bakteryjnych skóry.
Główną zasadą terapii świerzbu jest równoczesne podjęcie leczenia u wszystkich członków rodziny oraz u osób, które miały bliski kontakt z chorym.

Hydroterapia

Kąpiel w płatkach kukurydzianych zmniejsza uporczywy świąt skóry. Podobne działanie ma prysznic naprzemiennie z zimnej i ciepłej wody.

Homeopatia

Jedną z zasad homeopatii jest „leczenie podobnego przez podobne”, dlatego spośród środków homeopatycznych można polecić Psorinum D10-preparat otrzymywany z roztoczy świerzbu (10 kropli 3 razy dziennie).

Ziołolecznictwo

W leczeniu świerzbu stosowany jest m.in. alkoholowy wyciąg z kwiatów wrotyczu pospolitego - 2 razy dziennie do smarowania całego ciała, oprócz twarzy, przez trzy kolejne dni, czwartego dnia należy wziąć kąpiel oraz zmieniać bieliznę osobistą i pościelową. Innym skutecznym środkiem jest balsam peruwiański, do smarowania wieczorem przed wieczorem przez trzy dni. Dopełnieniem kuracji jest kąpiel czwartego dnia oraz zmiana bielizny osobistej i pościeli. Świąd łagodzi wyciąg z pokrzywy w postaci kapsułek (1-2 kapsułki co 3 godziny). Do zakażenia świerzbowcem dochodzi najczęściej wtedy, gdy odporność jest obniżona, dlatego wskazane są również zioła wzmacniające organizm.

Naturopatia

Naturopaci zalecają stosowanie środków homeopatycznych, ziołowych oraz odpowiednią dietę podnoszącą odporność organizmu.