Stwardnienie rozsiane (sclerosis multiplet, SM) jest to przewlekła choroba ośrodkowego układu nerwowego, w przebiegu której dochodzi do wieloogniskowego uszkodzenia struktury układu nerwowego. Uszkodzenia te są spowodowane przez demielinizację (pozbawienie włókien nerwowych ich naturalnej mielinowej osłonki). Choroba dotyczy głównie ludzi młodych, między 20, a 30 rokiem życia, częściej kobiet.
Jednym z objawów stwardnienia rozsianego są postępujące kłopoty z poruszaniem się.
Objawy stwardnienia rozsianego
Obraz kliniczny choroby może być różny, w zależności od stopnia zaawansowania i lokalizacji uszkodzeń ośrodkowego układu nerwowego. Objawy świadczą o występowaniu uszkodzeń w wielu miejscach, przy czym zaburzenia te mogą pojawiać się i znikać wraz z zaostrzeniem lub czasową remisją choroby.
Występują np. niedowłady kończyn, zaburzenia czucia, zaburzenia czynności moczowo- płciowych, zaburzenia widzenia, równowagi mowy, uszkodzenie nerwu wzrokowego, rzadko napadu drgawkowe.
Przyczyny
Niestety nie udało się wyjaśnić przyczyny SM. Najbardziej prawdopodobne są dwie teorie. Pierwsza wiąże zachorowanie na SM z zakażeniem wirusowym, a druga mówi o nieprawidłowej odpowiedzi układu immunologicznego na działający czynnik infekcyjny.
Obie teorie mogą być trafne i nie wyłączają się wzajemnie. Można by rzec, że predysponowane osoby odpowiadają na zakażenie wirusowe nieprawidłowa reakcją immunologiczną, która w efekcie prowadzi do powstania autoprzeciwciał niszczących ośrodkowy układ nerwowy. Pierwszy rzut choroby ( bo przebiega ona z okresem zastrzeżeń i reemisji) lub jej kolejne zaostrzenie może wystąpić po każdym zakażeniu, urazie, ciąży, stresach , a nawet po szczepieniu.
Leczenie naturalne
Stwardnienie rozsiane jest jak dotąd, chorobą nieuleczalną. Istnieje jednak wiele sposobów postępowania leczniczego, które przyspiesza reemisję zwalniają postęp choroby i działają objawowo. Leczenie objawów SM ma bardzo duże znaczenie ponieważ one właśnie mogą przyczynić się do kolejnych poważnych ubytków zdrowotnych. I tak np. ze względu na często występujące zakażenia dróg moczowych, należy stosować zarówno leczniczo jak i profilaktycznie środki odkażające grogi moczowe. Szczególnie jako profilaktyka polecane są środki ziołowe.
Rehabilitacja
Ponieważ w większości przypadków dużym problem jest wybitne zwiększone napięcie mięśniowe w kończynach, zaleca się zarówno leki zmniejszające to napięcie, jak i zestawy ćwiczeń i zabiegów rehabilitacyjnych. Ćwiczenia fizyczne muszą być uprawiane pod kontrolą ostrożnie, z zabiegów fizykoterapeutycznych polecane są masaże, hydroterapia, jazda konna. Joga i medycyna także korzystnie oddziaływają na chorych z SM. Zalecane są ćwiczenia polegające na głębokim oddychaniu i techniki relaksacyjne. Zmniejszają one stres związany z chorobą oraz wzmacniają układ odpornościowy.
Dietetyka
Ze względu na hipotetyczną rolę nasyconych kwasów tłuszczowych w patogenezie SM, zaleca się dietę skąpo-tłuszczową, do 30 g tłuszczu na dobę. Przeważać powinny kwasy tłuszczowe nienasycone pochodzące z ryb oraz roślin. Zwierzęce nasycone kwasy tłuszczowe nie mogą stanowić więcej niż 1/3 tej wartości. W związku z tym zaleca się jedzenie kilka razy w tygodniu takich ryb jak makrela czy łosoś. Dieta powinna także obfitować w białka i witaminy. W przypadku zaprać nie należy zapomnieć o korzystnie działającym w tej sytuacji jogurcie i pokarmach o wysokiej zawartości błonnika. Zapaleniu dróg moczowych zapobiega natomiast picie soku z żurawin.
Naturopatia
Ostry rzut choroby wymaga leżenia w łóżku, natomiast w okresie remisji chorzy powinni być jak najdłużej czynni, nawet zawodowo.
Przeciwwskazane są: nadmierny wysiłek fizyczny, przegrzewanie organizmu.
