Vitmarket - ponad 10 lat doświadczeniaponad 10 lat doświadczenia

Zawęż produkty








od do

Herbata

15-10-2015

Dla większości z nas jest to po prostu napojem, który wypijamy rano, wieczorem i w ciągu dnia. Jednak smakosze uważają herbatę za napar nie mający równego sobie. Na świecie znanych jest około 300 gatunków herbat o przeróżnych smakach. Za jej ojczyznę tradycyjnie uznaje się Chiny, a według legendy odkrył ją cesarz Sheng – Nung. Podobno odpoczywał po drzewem, gdy do stojącej obok czaki z gorąca wodą wpadło kilka liści. Sheng – Nung zachwycił się naparem i tak zaczęła się historia herbaty. Najstarsze wzmianki o niej pochodzą z 2000 r. p.n.e. Zachwalano ją jako napój zdrowy i usuwający zmęczenie. Zalecano, aby herbatą gościć podróżnych, nie żądając zapłaty. Była używana jako afrodyzjak w połączeniu z innymi substancjami (np. żeń-szeniem, winem).

Herbata ceniona jest głownie jako smaczny napój, ma także wiele właściwości leczniczych.

Do Europy została przywieziona około 1610 r przez kupca holenderskiego, jako lekarstwo przeciw febrze. Z początku była bardzo droga, potem stosowano herbatę w celach leczniczych i wzmacniających. Na przykład jeden lekarz zalecał wypijanie 40 filiżanek dziennie tego napoju. Dopiero później delektowanie się herbatą stało się jedną z najbardziej wyrafinowanych rozrywek towarzyskich, okazja do filozoficznych rozmów, poetyckich przeżyć. Dziś roślinę tę uprawia się w gorącej strefie klimatycznej, gdzie regularnie padają deszcze. Największymi producentami są Indie, Chiny, Cejlon i Japonia, najlepsze gatunki herbaty pochodzą z plantacji położonych powyżej 2000 m n. p. m.
Roślina ta zawiera 0,7 – 4,2 % kofeiny, dlatego jest nie mniej pobudzająca niż kawa. W jej skład wchodzi także 7-14% garbnika, czyli taniny, 40% węglowodanów, 25% białek, 10% błonnika, olejki eteryczne, pigmenty oraz substancje mineralne i śladowe ilości witaminy A, C oraz z grupy B.
Herbata jest rośliną wiecznie zieloną, a 30-50% składników rozpuszcza się w wodzie. Ma ząbkowane, skórzaste liście, nieduże, białe labo różowe, pachnące kwiaty oraz małe, brunatne, zdrewniałe owoce. Herbatę suchą stanowią młode liście i pączki krzewu herbacianego, poddane odpowiedniej fermentacji i wysuszone. Najpopularniejsze na świecie są herbaty czarne, wytwarzane z liści poddanych więdnięciu, zwijaniu, fermentacji i suszeniu. W trakcie fermentacji nabiera ona charakterystycznego aromatu i gorzkiego smaku oraz ciemnej barwy, która pogłębia się w trakcie suszenia w wysokiej temperaturze. Herbata zielona powstaje z pominięciem procesu fermentacji i więdnięcia, stąd jej pięknie zachowany kolor. Pije się ją powszechnie w Chinach i Japonii. Im bardziej zielona barwa naparu, tym jest wyżej ceniona wśród smakoszy. Herbata czerwona (uling) to rodzaj pośredni między czarną a zieloną. Produkowana jest podobnie jak zielona, ale w czasie zwijania liście poddane są lekkiej fermentacji. Zaparzana ma korzenny smak i zapach.
Dietetycy uważają zielone herbaty za najzdrowsze, czerwone zaś królują ostatnio na eleganckich przyjęciach. W zależności od wielkości liści, herbaty czarne dzielą się na łamane, pokruszone oraz liściaste. Renomowane firmy zaznaczają na swych opakowaniach, z jakich liści jest dana herbata. Herbaty z całych liści zabarwiają napar mniej intensywnie niż drobne i połamane, ale o klasie herbaty świadczy przede wszystkim klarowność naparu, żywa barwa i pianka tworząca się przy zaparzaniu. Kawałków liści i płynu liściowego powstają herbaty gatunkowe. Są często połączeniem różnych gatunków suszu. Dają mony napar nawet z niewielkiej ilości gatunku, ale nie są tak aromatyczne, jak herbaty liściaste i łamane. Smak herbaty zależy od miejsca i rodzaju uprawy, wypływają na niego jakość gleby, klimat i wysokość uprawy. Nazwy herbat: Madras, Cejol, Assam pochodzą od regionów, w których znajdują się krzewy. Wśród herbat chińskich największy jest wybór czarnych liściastych. Reprezentują całą gamę smaków od łagodnych, przez wędzone do mocnych. Bardzo ceniona jest czarna herbata Yuna, dająca mocny napar o pięknej mahoniowej barwie.
Herbaty cejlońskie i indyjskie są zbliżone do siebie smakiem, ostrzejsze od chińskich. Każda z nich ma inną cechę: jedna ma goryczkę, inna daje jaśniejszy napar. Popularnością cieszy się Assam, o ciężkim aromacie i mocnym naparze. Do grona najlepszych herbat indyjskich należy Darjeeling, o miodowo – różanym smaku, intensywnym naparze i zapachu.

Herbatę można przyrządzić na różne sposoby.

Większość dostępnych w handlu herbat to mieszanki 15 lub więcej rodzajów liści z różnych stron. Takie połączenia sporządzają Benderze, ustalają oni kompozycje smakowe z myślą o najwybredniejszych smakoszach. Jedną z najbardziej znanych jest Earl Grey Tea – to mieszanina herbat z dodatkiem olejku bergamotowego. Popularne są także herbaty aromatyzowane, czyli herbaty czarne, połączone z zasuszonymi kwiatami jaśminu, cytryny czy pomarańczy lub z esencjami aromatycznymi naturalnymi lub sztucznymi. Otrzymujemy wtedy herbaty czekoladowe, waniliowe lub Brendy.
Dużym powodzeniem cieszy się herbata ekspresowa, będąca mieszaniną różnych gatunków. Jednorazowe saszetki są wygodne w użyciu.
Herbaty owocowe sporządza się z suszonych owoców różnych drzew i krzewów: moreli, czarnych porzeczek, mango i jabłek. Herbaty ziołowe to napary z liści, kwiatów niemal wszystkich roślin jadalnych. Nie zawierają kofeiny, jak zwykła herbata, a często działają orzeźwiająco i mają właściwości lecznicze. Warto po nie sięgać w zimie i gorące dni.
Herbatę pije się w wielu krajach i każdy z nich ma swój własny sposób przyrządzania. Polacy najczęściej dodają do niej cytryny i cukier, w Tybecie miesza się ją z mlekiem lub masłem, w północnej Afryce przyprawia się miętą, w Rosji podaje razem z konfiturami. W Birmie przysmakiem są herbaty kiszone, nie przyrządza się naparu, ale zjada się kiszone liście jako sałatkę. W Kirgizji zieloną herbatę gotuje się z tłuszczem baranim i solą. Amerykanie słyną z przyrządzania na różne sposoby herbat mrożonych z lodami i alkoholem. W Anglii jest słynne „cup of tea” – punktualnie o godzinie piątej po południu pije się herbatę z mlekiem lub śmietanką. W Japonii istnieje specjalna ceremonia picia herbaty. Składa się ona z dwóch części, noszących nazwy podawanego naparu. Jedna to herbata gęsta i gorzka, druga o wiele bardziej rozcieńczona. Chińczycy uważają, że wszystkie dodatki są zbędne i trzeba jej pozwolić na zademonstrowanie własnego aromatu i smaku.

Stosowana wewnętrznie

Herbata łagodnie pobudza centralny układ nerwowy; ułatwia kojarzenie i koncentracje; usuwa senność i zmęczenie, wyostrza zmysł smaku i zapachu; poprawia metabolizm i obniża poziom cholesterolu; działa bakteriobójczo; ułatwia trawienie tłustych potraw, zapobiega biegunkom; pobudza pracę serca i nerek; zapobiega biegunkom; pobudza pracę serca i nerek; zapobiega zawałom i zakrzepom; hamuje rozwój niektórych nowotworów (zwłaszcza płuc, okrężnicy i skóry); chroni naczynia krwionośne, poprawia krążenie krwi, zapobiega miażdżycy; po przemarznięciu ciepła herbata z sokiem malinowym pozwoli uniknąć przeziębienia; zielona herbata działa moczopędnie, oczyszcza organizm z toksyn.

Stosowana zewnętrznie

Herbata zatrzymuje w organizmie witaminę C, dlatego działa przeciwzapalnie; w zapaleniu spojówek kładzie się na powieki kompres z naparu; można przemywać herbatą zmęczone oczy, drobne skaleczenia i miejsca po ukąszeniu owadów, gdyż łagodzi ból.

Przeciwwskazania
*nadużywanie mocnej herbaty możne być szkodliwe, gdyż zawarte w niej garbniki utrudniają przyswajanie żelaza, wapnia i magnezu oraz mają zły wpływ ba błonę śluzową przewodu pokarmowego zwiększa wydzielanie kwasów żołądkowych, co może prowadzić do utraty apetytu i obstrukcji);
*duże ilości herbaty mogą sprzyjać powstawaniu kamieni nerkowych;
*fluor zawarty e herbacie niszczy szkliwo na zębach i powoduje przebarwienia.
*nadmiar herbaty wywołuje przyspieszony rytm serca, stany pobudzenia nerwowego i bezsenność;
*częste picie bardzo gorącej herbaty może się przyczynić do powstania raka przełyku (drażniące działanie ciepła i taniny).

Nasze rady:
*powinno się kupować herbaty renomowanych firm, gwarantuje to bowiem dobrą jakość naparu i pewność, że nie będzie on zawierał zanieczyszczeń (miał herbaciany, patyki), a surowiec użyty do jego sporządzenia nie jest sztucznie barwiony;
*herbatę należy przechowywać w szczelnie zamkniętych szklanych lub metalowych pojemnikach, wyłożonych papierem, aby nie straciła aromatu.
*najlepiej parzyć herbatę w podgrzanym czajniczku tuż przed spożyciem, im dłużej napar stoi, tym więcej w nim garbników i osadu, a herbata traci swój aromat;
*najlepsza do zaparzania herbaty jest woda źródlana, jeśli używa się wody z kranu, należy ją przefiltrować i najlepiej gotować bez pokrywki, aż ulotni się z niej chlor;
*naczynie do parzenia herbaty i czajnika do gotowania wody nie mogą być używane do innych celów, aby nie przesiąkły obcymi zapachami;
*herbacianych listków nie zalewa się wrzątkiem po raz drugi;
*mleko lub śmietanka dodane do herbaty łagodzą działanie teiny.
 

Bestsellery

Kategorie

Obsługiwane płatności
ZAMKNIJ
Strona korzysta z plików cookies zgodnie z Polityką Prywatności. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.

Royalty Line noże